Mostrando entradas con la etiqueta GALICIA que no galiza. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta GALICIA que no galiza. Mostrar todas las entradas

sábado, 19 de mayo de 2012

¿De vagar, preguiza, a modiño ou a eito?

Festivo é hoxe en Galicia. Día das Letras Galegas, dazasete de maio (eu non estóu de acordo co poeta que dí que é longo). Mellor que encumiar unha batalla ou un pasamento. ¿Será que somos raza de contadores? De contadores de contos, non de cartos. Dende fai pouco levo medio chea a "billetera" de historias boas, por tanto, de vida de xente; xa me decatéi que esa é a verdadeira riqueza. Quero dicir que ás veces non levo cartos pero si un anaco de papel onde vou anotando sucedidos e persoas que demostran a ledicia da vida e a gracia de Deus e as fontes que fai brotar. E dise xeito estóume a convertir en millonario. Serrat profetizou: "¡qué suerte tienes, cochino!". Canto esa canción. E coma que a economía estame a preocupar menos, en todo caso mais, á "economía da Salvación". Nestas viña vindo, cando escoitéi a alguén en Madrid dicir: "la niña está perezosiña". E a miña soberbia púxose a xuzgar á quen tal dixo, creéndome eu galego falante e a outra persoa advenediza. "Como se nota -matinaba eu- que non o mamaches". Maxinaba acrararlle, sen vir a conto: "dise perguiceira". Pero coma sempre cando un xulga, vóltase xuzgado. Fun ó diccionario e tampouco se di "perguiceiro" senón, "preguiceiro". 
Por iso hoxe, Día das Letras Galegas, fronte a os traballos e os días da época, da crise económica, do medo ó futuro incerto, quero suliñar ista palabra que surxíu por azar. E como mostra da preguiza, vou a copiar un anaco de Cunqueiro que canta de vagar en Baiona la Real de Miñor: "... dejemos todo lo que no sea el urbano vagar: la plaza vieja, las viejas calles, ahora en soledad y silencio; (...), en cualquiera de esas blancas casas de porche y dos ventanas de pequeños y cuadrados vidrios, digo qué dulce y humano sería vivir, bajar al muelle y al arenal a tomar el sol, o pasear bajo los porches de la propia calle un día de lluvia, y oír las campanas de la Colegiata, y luego, en una jarrita al alcance de la mano, un poco de vino del país, sentarse cabe la ventana a escribir esas historias que todos llevamos en la memoria, o, quizás, unos versos amorosos y nostálgicos, esos versos con que los poetas, cuando vemos que la juventud se ha ido, pretendemos adormecer el corazón" (de "El pasajero en Galicia" Editorial Tusquets, escrito e vivido en 1952, hoxe imposible). E fiando co valor evocador do viño, di no prólogo da "Cociña galega": "A los gallegos nos gustan nuestros vinos. Quizá porque tienen más ganas de hablar que nosotros mismos, gente lacónica, o porque tienen un sabor fugitivo, y buscándolo, sentado ante su taza, el gallego rememora gentes, tiempos, lugares, amores, despedidas." 
Todo isto anímame a trocarlle o nome a meu blog por algo así como "De vagar". Máis tendo ainda a casa por barrer e as mans que encher, non me parece que deba facelo. Pero xa non me sinto tan cómodo co título actual e vou a rosmar un tempiño se lle cambio por "A eito", que vai máis co meu tono actual. Pero resístome a dar o paso cando ven a memoria o dito de Cervantes no Quijote: "¡Tarde piache!" ¿E será verdade no meu caso?
O meu xefe, que é de Lalín, e a pesares de non ser iso calquera cousa, agora fica ficando en Becerril de la Sierra, foi quen me acordóu a data celebrada, e de paso, berróume por non estar hoxe eu alí. De iste xeito achégome co maxín escribindo estas liñas. Para que non me riña o xefe. 

lunes, 23 de abril de 2012

Héroes: Javier López, Rodrigo Maseda, Antonio Villamor

Las comparaciones son odiosas.
Ayer escuché decir en una televisión a un presunto periodista al ver a unos futbolistas que volvían de ganar un partido: "¡Ahí vienen nuestros héroes!"
Los míos son estos
Mileuristas, funcionarios públicos (hoy tan vituperados), jovencísimos, con una familia y una vida por delante, valientes, generosos, PERSONAS.
Hechos que sucedieron en un lugar concreto, tan cercano para mi, adonde me traslado frecuentemente con mis recuerdos y pensamientos cuando no puedo estar físicamente allí.


jueves, 14 de abril de 2011

A Illa de Arousa dende o chan

boia na praia
















nasa rompida
















madeira deitada















esponxas na man





















vieira na area




















osos de chocos





















frol de toxo





















naufraxio
















leituga mariña
















caramuxas tomando baños ou ondiñas que veñen e van
















sol dándolle bicos ao mar















¡Hasta sempre, chan do meu lar!

miércoles, 19 de enero de 2011

Chove en Santiago



¿Cómo atreverse a escribir da vila da que o fixeron Valle Inclán, Cela, Cunqueiro, Torrente...? Máis ainda, algúns non só como escritores ou vates, senón como veciños dela. Pois, por deixar pinceladas ou brochazos máis atinadamente diría, de pequenas vivencias propias. Eu que me criéi a cabalo de Castroforte del Baralla e Villasanta de la Estrella (Saga-Fuga de JB), nunca participéi dos piques e regueifas entre cascarilleiros e picheleiros (nin siquera da discusión entre alcumes: picholeiros/ picheleiros) ou a humorística referencia aos merdentos (ainda que non viñera ao caso, e non lembraréi aquí quen son). Decantándome somentes nunha excepción: O Deportivo e a sua sede, Riazor. Lateral de Marcador co meu pai, logo, Especial Niños e a cátedra en General, preto da Torre de Maratón. Nacemento e tal vez derradeiro refuxio que me queda, ainda que sexa nos arrabales dende unha aldea da Mahía. Que non é Firmistáns (non quero ficar "caladiño" coma os de alí), que non é Balcaide, Picaraña, Ortoño, Eirapedriña, Bertamiráns, Paramuiño, Bentín, Fraíz, Reibó, Pardiñas, Santomil, Framil ou Costoia. Pero ese sería outro cantar, ainda que posiblemente sexa o "aleph" meu. Santiago é onde os meus pais quixeron que nacese eu e os meus irmáns. Piséino no Ensanche, correndo neniño cando chamaban por min os Abuelos pretiño da Praza Roxa, cando era roxa. De vacacións no vran, ruas valeiras, Fonseca triste e soia. Tras o capirote procesional nunha Semana Santa. Escapadas inocentes ao bar da maquia na que se podían facer partidas, que soaban coma estalos. Vista fugaz de Pito Bebendo e as Marías (duas). O chamado "Rascacielos" lugar de parada ocasional, con aquela pizarra. Pero en tempo de estudio, en Marineda, no barrio da "Sagrada...", famoso por cousas de sucesos. Logo collinlle un anaco de manía a Santiago, cando tocóu ir co Tío Moncho ou logo co Pai ao Hospital, naquel tempo case que único onde se operaba na provincia. E á bomba de cobalto. Pasado o tempo, volvín a sentir agarimo por o "pueblo" meu. Recorro as ruas soio. Agora, tento de pasear por él aos meus fillos, xa extranxeiros, e esquivos ao seu meigallo. Non pretendo entrar a cabalo na Catedral, soio entrar e falar alí cos meus. E con Deus. Non son Churruchao pero teño outros devanceiros.

Como os meus bisabuelos, abuelos e pais, piso a Rua Nova, ou a Rua do Vilar, mentras chove, coma sempre. De noite. Miro de reollo ao Casino, por ver se cando esté a escuras podo intuir ao meu padriño Pepe, o Médico do sombreiro. Chove e penso nos meus fillos, lonxe han.

miércoles, 10 de noviembre de 2010

De percebes, temporales del mar y Motos

Hoy al llevar un paquete a una casa, estaba la televisión encendida y pude ver al famoso actor Martin Sheen y su hijo Emilio Estévez presentando su última película: "The way", sobre el Camino de Santiago. Resulta que este señor es hijo de un gallego emigrado a EEUU. Y el graciosillo presentador del programa "El hormiguero", que supongo se cree muy ocurrente, le puso delante una bandeja de percebes y le dijo que lo que se comía de ese bicho era el pene. No sé lo que pretendía con esa gracieta y esa mentira (el pedúnculo, que es lo que se come, no es su pene), si simplemente contar un chiste o dejar en evidencia al señor Sheen. Quedó claro que el buen señor y su hijo no conocían dicho molusco, por las caras que ponían. Es posible que conozca poco de Galicia, la tierra de su padre, pero por manifestaciones que le he leído, respeta y valora a su padre y a sus raíces. En conclusión, el graciosillo le ha quitado la posibilidad de probar sin prejuicio ese manjar. No importa mentir. Aunque me parece que lo más paleto fue que les pusieran de bebida un vaso de agua y no un vino blanco.

Para elevar el nivel, voy a aprovechar y citar a mi escritor favorito, Álvaro Cunqueiro, reproduciendo unas párrafos suyos, en uno de los múltiples artículos que escribía, sobre el percebe:
"La captura del percebe en las rocas oceánicas de Galicia, cuesta todos los años alguna vida humana. (...) Hijos del mar de Ossian y de Pondal, su carne tiene el sabor profundo del océano. Como las ostras saludan el estómago del goloso y lo ponen en forma para ulteriores condumios. A los percebes les van bien los ligeros blancos nuestros. Los percebes han de estar tibios y el vino fresco. Yo, de mozo, he asistido a alguna percebada en una rectoral de las Mariñas de Lugo. Los percebes eran, salvo la colineta de postre, plato único. Venían a la mesa humeando en las fuentes de Sargadelos y los iban cociendo según los comíamos. Era abril, y por la abierta ventana veíamos el huerto, en el que florecían los manzanos y cantaba el mirlo. Literalmente podíamos decir que comíamos el ronco mar, que rompía en oscuras rocas a quinientos metros. Donde terminaba el vuelo del mirlo empezaba el vuelo de la gaviota. ¡Tiempos felices! Ya no hay en toda la costa gallega percebes para tanto. Percebes gruesos del tamaño de un pulgar de carpintero. Han resistido el golpe de la ola invernal y saludado por breves instantes el sol primaveral."
Aprovecho también para comentar el temporal que ha pegado en la costa española estos últimos días. Es coincidencia el protagonismo del mar bravo. Dejo unos videos en los que se gravó otro anterior. En el primero se ve el espectáculo desde una casa en la que yo viví, pero ya no.


Y como Cunqueiro también escribió del mar y como puede venir a cuento transcribo trozos de otros artículos sobre ese tema:

"Unos queridos amigos me han llevado a ver el mar, que saben que a mí me gusta en otoño, cuando son los temporales del Oeste y cubren el océano grandes nubes oscuras. (...) Ahora en noviembre, es el mar del regreso. El griego sabía que, cuando las Pléyades salen vespertinas, es la ocasión de amarrar. (...)

En la línea de la marea están los percebes, en piñas, con sus cascos, guerreros de un ejército submarino, dispuestos a avanzar sobre la costa. (...)

Aquí, en San Simón, fue fingida la tempestad más hermosa de la lírica medieval. Un juglar, del que solo sabemos que se llamaba Mendiño, imaginó a su amiga esperándolo junto a la ermita de San Simón. El juglar no llegaba, y se levantaba horrible tempestad. Una tempestad imposible allí, en el fondo de saco de la ría y en aquellas aguas bajas. Pero la tempestad se levantó, y la hermosa, aterrorizada con el viento y las olas, se quejaba de unos versos incomparables, que los traduzco:

Me cercaron las olas grandes del mar,

y no tengo barquero ni sé remar,

esperando a mi amigo.

Me cercaron las olas del mar mayor,

y no tengo barquero ni remador,

esperando a mi amigo.

Y, ya en su desesperación, se dice que morirá fermosa en las olas del mar, esperando a su amigo..."

Y en otro artículo:

"Digo que estábamos tranquilos aquí en esta esquina de Europa, en buenas relaciones con el océano y, eso sí, pagando anuales tributos de humanos a la que Yeats llamó en un famoso verso "la asesina inocencia del mar". Nuestro don Ramón Otero Pedrayo ha dedicado páginas admirables a describir la que él llamaba "la sinfonía atlántica", ese misterioso orden vital en el que se suman la ola marina, el granito y ciertos apetitos del alma gallega, que quizá en gran parte se resuman en la palabra saudade. Ese gigantesco animal que llaman el océano respira dos veces al día, y el gallego desde su roca lo contempla, viendo, como en Swindurne, los pies del viento brillar a lo largo del mar."

Todas estas cosas en una recopilación de artículos editada en Tusquets y titulada "Fábulas y leyendas de la mar".

sábado, 23 de octubre de 2010

Muchos Amancios en La Coruña

Hoxe na radio escoitei unha breve reseña do xa famoso Amancio Ortega, o empresario creador de Zara. Dicía que a primeira tenda abríuna na rua de Juan Flórez na Coruña, no ano 1975. E, lonxe no tempo e na posibilidade de voltar, o meu maxín foise a parar naquela cidade e naqueles anos da miña adolescencia leda. Daquela eu so sabía de outro Amancio. Por entón non precisaba o apelido para ser identificado. Pero eu non lle tiña moita lei porque pensaba que desertara do Deportivo para ir ó Madrid. E tamén porque ainda non me tiña convertido ao verdadeiro fútbol e defendía o fútbol de forza. Agora xa non é así, como non son tantas cousas.
Agora valoro o fútbol técnico o fútbol artístico, e por tanto, Amancio Amaro Varela é un dos persoaxes importantes da miña memoria. Naqueles intres eses asuntos eran para min moi importantes: o fútbol era o meu único asunto. Soñaba con chegar a ser futbolista. Téñolle que dar as gracias ao meu compañeiro Rolando que me chamou para xogar no Victoria xuvenil. Dous anos de ilusión e felicidade, o meu fútbol non daba para máis. Ficou nos descampados da Sagrada Familia. Gracias Rolando. O Victoria foi o primeiro equipo de Amancio, despois fichou polo Deportivo e logo polo Madrid. Un día saindo co meu irmán do Parque de santa Margarita, cruzamos con un home e de entre os dous rapaces elixiu acariciar o pelo do pequeno, meu irmán. Coma se fose unha imposición de mans Amancio era o home fugaz que seguramente viña de pasear polo parque da sua nenez, e ese rapaz logo foi un "zurdo cerrado" que con dazaseis anos xogaba na liga nacional de xuveniles co Deportivo e non chegou a mais posiblemente porque non quixo. Marchou a estudar a Madrid para facer avións. Recordábame ao xeito de xogo de Fran. Coido que Fran formaría parte do triunvirato de mellores xogadores coruñeses da historia.
É dicir, Luis Suarez Miramontes (para a xente nova, non confundir co uruguayo actual que ainda que é bo, fáltalle moito para igualar), Amancio e Fran. Por non dicir dos dez mellores europeos.
Co permiso de Chacho (o máximo goleador na selección española nun só partido, de quen falaban exquisiteces "¡Ay Chachiño si tú quisieras!), Juan Acuña e Paco Buyo. Non está mal esta canteira. A Amancio gostáballe xogar ao fútbol e logo de retirado ainda o demostraba na praia de Bastiagueiro coma un mais entre os bañistas. Vino eu tirar un penalty antes de que se aprestase alguén de porteiro. Xenio e figura e pillería. Este servidor xogou no mesmo equipo que Amancio de rapaz e o meu fillo é o neto do entrenador que Amancio tivo xa famoso e profesional no Madrid. "El mundo es un pañuelo". Mentras me documentaba para escribir isto encontro que os campos de terra de Meicende nos que eu iba a xogar co Victoria, agora son de herba artificial e levan os nomes precisamente de Luis Suárez e Amancio Amaro.
A Amancio, o de sempre, o futbolista da canción da "raspa", o meu veciño da calle Vizcaya, ese que morrerá co acento coruñés ainda que case toda a sua vida estivo fora, quero dende eiquí darlle as gracias por esa ilusión que levou a tantos de nos, por medio dun simple xogo de nenos, e nos fixo presumir de coruñeses.
Amancio Ortega, o misterioso empresario que escomenzou traballando de dependiente, agora ten tendas por todo o mundo. Coma Felipe II nos seus dominios non se pon o sol. Sempre haberá quen lle poña pegas a todo, incluso intoxicaron algúns con mezclalo no uso do emprego ilegal. Mais o certo é que a sua máxima fortuna son os 24.000 empregados que ganan a vida nas suas empresas. Esta obra inmensa, digan o que digan, de favorecer aos seus semellantes é o que val, fronte as palabrerías de moitos. Incluido eu. Deus llo pagará. A Amancio Ortega darlle-las gracias por todo o ben que espalla, dando traballo a tantos. É orgullo dos coruñeses.

sábado, 25 de julio de 2009

Festa en Santiago

Hoxe é o día de Santiago. Festa do meu "pueblo" (os veciños das aldeas dicían que ían ó "pueblo" cando tiñan que visitar Compostela, cidade universal). Hoxe é o vintecinco do mes de Santiago, tamén así se lle chama a Xullo. Hoxe celebran o santo: meu fillo, meu irmán, meu tío. E lembro a meu pai, ó meu "abuelo", e a mais que tiñan ese nome.
Festa rachada. Foguetes, xigantes e cabezudos, o Coco e a Coca, roscas, viño, comida e baile. Visita á Catedral. E agora moitas cousas mais novas.
Ainda que a algúns non lles goste, estas festas refrexan a cultura dun pobo. Algúns queren cambiar séculos de cultura. Odian de onde veñen. Eu, pola miña banda, tento de falarlle ós meus fillos de algunhas historias, de algúns costumes. Non sei se fago ben. Non sei con qué exito (de pequeno regalei ó meu fillo a camiseta branca e azul de Fran- quen non saiba quen é, que non siga leendo-, pero hoxe él prefire unha branca co nome dun tal Kaká nas costas, ainda que lle pico dicíndolle que cómo se atreve a ir pola rua con caca). Isto non quere dicir que non se sexa crítico ca nosa historia. Non todo o da nosa historia é bo. Estou leendo unha novela na que sae a Inquisición. Nin contextualizado para ese tempo foi algo bo, foi moi malo, sen paliativos.
Unha placa fronte ó sepulcro de Santiago di o seguinte:
"Yo, obispo de Roma y pastor de la Iglesia universal, desde Santiago te lanzo, vieja Europa, un grito lleno de amor: vuelve a encontrarte. Sé tú misma". El Papa en su peregrinación a Compostela. 9 de noviembre de 1982.
Porque á alternativa que algúns queren propoñer é a nada, a terra queimada: o individualismo hedonista e relativista. Xa pasou en Babel.

Quería recordar a festa de Santiago. Quixera que esta festa lle
dixese algo ós meus fillos.

Hoy es el día de Santiago. Fiesta de mi "pueblo" (los vecinos de las aldeas decían que iban al "pueblo" cuando tenían que visitar Compostela, ciudad universal). Hoy es el veinticinco del mes de Santiago, también así se llama a Julio. Hoy celebran su santo: mi hijo, mi hermano, mi tío. Y recuerdo a mi padre, mi abuelo, y a más que tenían ese nombre.
Fiesta sin medida. Cohetes, gigantes y cabezudos, el Coco y la Coca, rosquillas, vino, comida y baile. Visita a la Catedral. Y ahora muchas cosas más modernas. Aunque a algunos no les guste, estas fiestas reflejan la cultura de un pueblo. Algunos quieren cambiar siglos de cultura. Odian de donde vienen. Yo, por mi parte, intento hablar a mis hijos de algunas historias, de algunas costumbres. No sé si hago bien. No sé con qué éxito (de pequeño le regalé a mi hijo una camiseta blanquiazul de Fran -quien no sepa quien es, que no siga leyendo- pero él hoy prefiere una blanca con el nombre de un tal Kaká en la espalda, aunque le pico diciéndole que cómo se atreve a ir por la calle con caca). Esto no quiere decir que no se sea crítico con nuestra historia. No todo lo de nuestra historia es bueno. Estoy leyendo una novela en la que sale la Inquisición. Ni contextualizado para esa época, fue algo bueno, fue muy malo, sin paliativos.
Una placa frente al sepulcro de Santiago dice lo siguiente:
"Yo, obispo de Roma y pastor de la Iglesia universal, desde Santiago te lanzo, vieja Europa un grito lleno de amor: vuelve a encontrarte. Sé tú misma". El Papa en su peregrinación a Compostela. 9 de noviembre de 1982.Porque la alternativa que algunos quieren proponer es la nada, la tierra quemada: el individualismo hedonista y relativista. Ya pasó en Babel.
Quería recordar la fiesta de Santiago. Quisiera que esta fiesta le dijese algo a mis hijos.

domingo, 17 de mayo de 2009

Hoxe é o Día das Letras Galegas

Dende 1963, centenario da Edición do libro de Rosalía "Cantares gallegos" celébrase, e ela a primeira homenaxeada. Este ano adícase a Ramón Piñeiro. Góstame que en Galicia un dos festivos sexa este día.
Pero, por ser o primeiro ano meu no blog, quero deixar un pequeno exemplo do escritor galego mais grande para min: Álvaro Cunqueiro. Fixo poesía, teatro, narrativa, artigos, libros de cociña... Todo o que escribía convertíao en literatura, por moi lonxano que poidese parecer o asunto. O fantástico, se tal era, era mais real que a propia realidade. No ano 1967 saíu "Cien años de soledad", no 1963 Torrente sacaba o "Don Juan" e Cunqueiro no 1960 "Escola de menciñeiros". Digo ísto para crear polémica sobre quen fixo primeiro "realismo máxico".
Poño un poema seu:
Díxenlle á rula: Pase miña señora!
E foise polo medio e medio do outono
por entre as bidueiras, sobre o río.
O meu anxo da garda, coas azas sob o brazo dereito,
na man esquerda a calabaciña da auga,
ollando a rula irse, comentóu:
-Calquera día sin decatarte do que fas
dices: Pase miña señora!
e é a alma tua a quen despides como un ave
nunha mañán de primavera
ou nun serán de outono.

Na lista de premiados todos escreben en galego. Pero en Galicia tamén temos escritores que ainda co fagan en castelán, o seu tema, fondo e forma son totalmente galegos. Por exemplo: Wenceslao Fernández Flórez, Gonzalo Torrente Ballester, por no dicir Cela.
Deixo un enlace con unha entrevista a Torrente e outra a Cunqueiro nun programa antolóxico dos anos setenta en TVE, "A fondo". En él vese o que eu digo do carácter galego dos escritores galegos que escreben en español.
http://video.google.es/videoplay?docid=-6505872537261051866&hl=es


Desde 1963, centenario de la Edición del libro de Rosalía "Cantares gallegos" se celebra, y ella la primera homenajeada. Este año se dedica a Ramón Piñeiro. Me gusta que en Galicia uno de los festivos sea este día.
Pero por ser el primer año mío en el blog, quiero dejar un pequeño ejemplo del escritor gallego para mi más grande: Álvaro Cunqueiro. Hizo poesía, teatro, narrativa, artículos, libros de cocina... Todo lo que escribía lo convertía en literatura, por muy lejano que pudiese parecer el asunto. Lo fantástico, si tal era, era más real que la propia realidad. En el año 1967 salió "Cien años de soledad", en 1963 Torrente saca su "Don Juan" y Cunqueiro en 1960 "Escuela de curanderos". Digo ésto para crear polémica sobre quien hizo primero "realismo mágico". Pongo un poema suyo:
Le dije a la tórtola: Pase señora mía!
Y se fue por el medio del otoño
por entre los abedules, encima del río.
Mi ángel de la guarda, con las alas sobre el brazo derecho,
en la mano izquierda la calabacita de agua,
viendo irse a la tórtola, comentó:
-Cualquier día sin darte cuenta de lo que haces
dices: Pase señora mía!
y es tu alma a quien despides como un ave
en una mañana de primavera
o en un atardecer de otoño.

En la lista de premiados todos escriben en gallego. Pero en Galicia también tenemos escritores que aunque lo hacen en castellano, su tema, su forma y su fondo es totalmente gallego. Por ejemplo: Wenceslao Fernández Flórez, Gonzalo Torrente Ballester, por no decir Cela.
Dejo un enlace con una entrevista a Torrente y otra a Cunqueiro en un programa antológico de los años setenta en TVE, "A fondo". En él se ve lo que digo del carácter gallego de los escritores gallegos que escriben en español.

domingo, 19 de abril de 2009

La patria del hombre es su infancia.

Hoxe atopei anacos da miña pequena vida lembrando unha canción dun cantante dos anos setenta que cantaba desafinando pero que tivo o mérito de chegar a grabar discos en galego que se escoitaban en toda España e tamén en América naqueles tempos (seino polo que din no "youtube" as mensaxes); pero ainda máis, por ter feito algunha canción bonita. Unha delas, o segundo himno de Galicia. Andrés do Barro. A canción que eu buscaba na encontro en internet, é unha pequena canción de amor, moi fermosa no meu parecer: "A mais belida da vila". Entrementes, por coincidencia, puiden ver a Feijoó emocionarse na sua toma de posesión ao agradecer ós seus pais o seu esforzo en épocas máis duras. Meus pais e outras persoas próximas conseguiron darme unha infancia feliz, ainda que non tiñamos nin a décima parte de cousas materiais que agora teñen os nosos fillos. Teño o listón moi alto para cos meus fillos. Loito por mirar para diante, tanto que me costa, pero non quixera esquencer de onde veño. De un cuarto piso sen ascensor pero cómodo, sin calefacción pero sen frío, todo o tempo libre xogando ao fútbol no solar hoxe urbanizado, de un colexio e instituto nacionais, de parroquia de barrio e "escolanía" mala, mala, de pasar as vacaciós entre praia e monte. Pero ninguén máis afortunado ca min. Polos comentarios que leín ás canciós que eu repasaba, non parecía que me pasase isto soio a min. Atribúese a R. Maria Rilke a frase: "a patria do home é a sua infancia". Hoxe que escomenza un novo goberno en Galicia, desexo que sea bo para todos, que non sexa sectario, que obedeza ao senso común. E que os meus fillos e tamén eu o todos nos poidamos atopar no noso futuro o paraíso. Que en parte sexa tamén o reencontro cos que perdemos.



Hoy encontré trocitos de mi pequeña vida rememorando una canción de un cantante de los años setenta que cantaba desafinando, pero que tuvo el mérito de llegar a grabar discos en gallego que se escuchaban en toda España y también en América en aquellos tiempos (lo sé por lo que dicen en "youtube" los mensajes); pero aún más por haber hecho alguna canción bonita. Una de ellas, el segundo himno de Galicia. Se llamaba Andrés do Barro. La canción que yo buscaba no la encuentro en internet, es una pequeña canción de amor, muy hermosa a mi parecer: "La más bonita de la aldea" se titulaba. Mientras, por coincidencia, pude ver a Feijoó emocionarse en su toma de posesión al agradecer a sus padres su esfuerzo en épocas más duras. Mis padres y otras personas próximas consiguieron darme una infancia feliz, aunque no teníamos ni la décima parte de las cosas materiales que ahora tienen nuestros hijos. Tengo el listón muy alto para con mis hijos. Lucho por mirar para delante, tanto que me cuesta, pero no quisiera olvidar de donde vengo. De un cuarto piso sin ascensor pero cómodo, sin calefacción pero sin frío, todo el tiempo libre jugando al fútbol en un solar hoy urbanizado, de un colegio e instituto nacionales, de parroquia de barrio y "escolanía" mala, mala, de pasar las vacaciones entre playa y montaña. Pero nadie más afortunado que yo. Por los comentarios que leí a las canciones que yo repasaba, no pareciera que me hubiese pasado ésto solo a mi. Se le atribuye a R. María Rilke la frase:"la patria del hombre es su infancia". Hoy que empieza un nuevo gobierno en Galicia, deseo que sea bueno para todos, que no sea sectario, que obedezca al sentido común. Y que mis hijos, yo y todos podamos encontrar en nuestro futuro el paraíso. Que en parte sea también el reencuentro con aquellos que perdimos.

miércoles, 15 de abril de 2009

Pero de ésto no se enterará nadie por los medios de comunicación y sí de que aparecen cacas de lince en una carretera

¿Alguien se acuerda de las acusaciones de determinados sectores políticos y sociales en Galicia a raíz del hundimiento y terrible "marea negra" (por un temporal y por una chatarra que pasaba por petrolero) del Prestige? ¿Alguien ha dicho que las catástrofes medio-ambientales se producen en todos los sitios, también en Guadalajara o en Chernovil? No se debería usar el sectarismo, como lo usa sin pudor alguna izquierda, para cosas tan serias.
He estado unos días en Galicia y una vez más me ha servido para comprobar que la historia coloca a los vanidosos en su lugar... a veces. Contaré la anécdota para una vez más comprobar lo paradójica que es esta vida:
Al intentar enterarme de qué requisitos hay que cumplir hoy en Galicia si se tiene un cacho de monte como el que heredamos de mi madre (de valor dinerario cero -es decir, no edificable, pero sí expropiable parcialmente -para que ya no sea más que una carga al propietario- por cualquier decisión del político de turno), me cuenta el Técnico del Ayuntamiento correspondiente lo siguiente: Después de aquel reciente y terrible agosto en que toda Galicia ardió (yo nunca la vi así y eso que la llevo viendo arder desde los años setenta), se aprobó una ley de protección que supone, si se aplica a rajatabla, que hay que talar todo árbol (excepto nuestro totémico carballo) a 50 metros de zona habitada y mantener limpio de monte bajo a 100 metros; podar los árboles hasta los 4 metros de altura y rarearlos hasta que entre ellos haya 7 metros. El mismo señor me reconocía que la única esperanza era el sentido común y ver caso por caso. Porque de hacerlo a rajatabla ésto implica la desaparición radical del paisaje verde, de los árboles de muchos lugares de Galicia, en la que muchas zonas tienen una distribución urbana diseminada al infinito, pero hasta ahora en coexistencia más o menos pacífica con el entorno natural (aunque ya hoy con las Autoestradas mil "e as mil pontes", hasta ni ésto último es cierto).
Resumiendo la paradoja: A los "teóricamente" más ecologistas de Galicia ("teóricamente" de izquierdas, nacionalistas, PSOE de Galicia y BLOQUE ) les tocó lidiar con la terrible realidad del fuego y lo hicieron muy mal, al menos no mejor que sus antecesores a quienes criticaban sin pausa ni piedad. Y para solucionarlo "dictan" una norma por la cual se da efectivamente vía libre a la tala masiva de árboles en Galicia. ¡Chúpate esa! Pero de ésto no se enterará nadie por los medios de comunicación y sí de que aparecen cacas de lince en una carretera (¡Y que preciosos que son los linces y ojalá se recupere su población!).
Otra anécdota: venía yo preocupándome (primero porque no me abrasasen con una multa pero también sinceramente por mantener limpia de matorral una finca que cuenta con algunos de los pocos árboles que rodean la aldea de mi madre y que linda con una inmensa valla de un polígono industrial (que, ¡mira qué casualidad!, ahora está siendo construido pero con cientos de casas) que nos han (im)puesto; hasta que el Técnico del Ayuntamiento me dijo que ese era uno de los sitios en los que seguramente habría que talar por seguridad. Conclusión: para que cualquier día entren en ella, corten lo que les dé la gana, y lo carguen en tu cuenta, yo que soy muy ecológico, me pregunto si no estoy haciendo el lila y ya no me queda gana ninguna de limpiar cacho de monte ni nada que se le parezca. Este es el ancestral desistimiento galaico del paisano.
Para guinda otro sarcasmo con que sitúa en su verdadero lugar la vida a las grandes palabras y teorías vacuas: en la zona a la que me refiero, además, se está ejecutando la Concentración Parcelaria Forestal después de iniciada hace veinte o treinta años. Conclusión: gobernando PSOE y BLOQUE en tierras de Galicia se produce otra tala masiva de árboles al abandonar los antiguos propietarios las fincas que tenían y vender antes y rápidamente y a precio ridículo sus árboles para que no se lucren de ellos los nuevos propietarios.
Es más fácil predicar que dar trigo. Y hoy por hoy quien predica mejor (convence más según parece) son aquellos que se apropian de la palabra "ecologismo", "izquierda", "nacionalismo". Porque muchos provienen o fueron formados por aquellos que antes predicaban.
Siempre he tenido la sensación de que una de las razones para ser ecologista que algunos tienen es para poder disfrutar de pases especiales en espacios protegidos acotados para el gran público.
En el pequeño caso de Galicia ¿no será toda una política para "construir de cero" (como en el idioma) según el ideario salvador y cargándose todos los pinos "extranxeiros" se puedan plantar las especies autóctonas? Este pensamiento "malpensado" contiene otra paradoja: nuestro himno gallego comienza mentando lo que hablan los "rumorosos" (los pinos).
Penúltimo detalle: a pesar de todas las teóricas prohibiciones y protecciones, veo por las cunetas también muchos carballos cortados.

lunes, 23 de marzo de 2009

Santiago es real, aunque algunos lo duden

Este fin de semana volvía a escuchar el discurso del escéptico occidental que quiere desmontar veinte siglos de historia calificando de poco menos que superchería gran parte del producto cultural de la propia sociedad occidental gracias a la cual vive como en ninguna otra cultura. Y sobretodo tirando a degüello cuando se trate de algo que roce con lo espiritual, lo religioso, la transmisión de tradiciones, lo cultual. Y si es de la Iglesia Católica en la que sus padres quisieron educarle porque creían que esa era la mejor herencia que le podían dar, con más ahinco. Aunque es verdad que no siempre hay que estar de acuerdo en todo con los padres. Y a pesar de que en no pocas ocasiones, gracias a esas tan discutidas interpretaciones de la recta conducta o del fin último, han podido llegar a ser cosas y personas, por el sacrificio, y la obediencia, por que no decirlo, de los antecesores.
Parece que todas las armas críticas del empirismo y el escepticismo de las ciencias duras (por otra parte desarrolladas en el marco cultural que se pretende juzgar sin piedad) fuesen medios de provocación o de ridiculización hacia algún oyente poco informado, ingenuo o simplemente poco grato al siempre presto objetor de la pura razón. Ese oyente, entre otros quizá, me temo que era yo.
Aunque al final los argumentos racionalistas siempre suelen terminar con un juicio sumarísimo a la barbarie doctrinal de tal o cual fulano, o a la falta de coherencia vital de los fieles fideístas. De nada vale decir aquello de Pablo: "tesoro llevado en vasijas de barro".
Uno de los ejemplos que se esgrimía provocativamente fue la afirmación de que quien estaba enterrado en Santiago era Prisciliano y todo el mundo informado lo reconocía.
Este fin de semana estuve en mi pueblo, en Santiago. He vuelto a pasear por sus calles, sus edificios, sus iglesias. Y no me pareció que formasen parte de una gran mascarada, de una gran representación teatral. Santiago no me pareció de cartón-piedra. Sino todo lo contrario, me pareció, aún hoy, un lugar en el que una gran corriente cultural confluye, una manera de vivir que ha sido determinante en la historia de Europa y, por extensión, de los territorios por ella colonizados. Para bien y, también a veces para mal. Y son historias de millones de personas que han transitado por la vida, al menos algunas, desde el plano espiritual. Economía sí, a veces mezquindad, pero no menos voluntad de sentido más allá de la apariencia.
Yo no sé de quien son los restos encerrados en una urna en la catedral de Santiago. Pero no tengo duda de la importancia capital del pescador galileo para la historia de mi pueblo, para la historia de Europa y de muchas personas que han vivido y viven en el mundo. Con sus luces y sus sombras. No me siento con capacidad para condenar veinte siglos de historia.
Me da a mi que esta civilización o algunos de sus integrantes, quieren dañarse a si mismos. Porque ¿hacia dónde quieren ir? El hombre se ha querido salvar por si mismo con el socialismo y ahora el capitalismo está abocado, al menos, a una reformulación no leve.
¿Cuál es la alternativa que proponen?
A pesar del mercantilismo que todo lo invade, me gusta que la catedral siga siendo fundamentalmente, no un museo, sino un lugar vivo, de encuentro. Casa abierta y con una voz por megafonía que recuerda de vez en cuando que es lugar de oración y de conversión.

lunes, 9 de marzo de 2009

¿Qué bonito es el fútbol! No sus mercaderes

martes 27 de enero de 2009
Hasta que tuve 20 años mi casi único universo era el fútbol. Era mi vida y mi ilusión. Jugaba cuando podía, a cualquier hora, de cualquier manera. Veía cualquier partido, de niños en descampados, porque ir a Riazor, cuando se podía, solo se podía cada quince días. Ahora no puedo oir ni ver los programas deportivos. Me dan vergüenza ajena. Lo han convertido en puro cotilleo, ahora sí, en opio del pueblo. Y también expropiado por el dios DINERO que todo lo ensucia.
El domingo pasado vi un partido completo. Hacía tiempo que no lo veía. A pesar de todo me sigue gustando lo que es el puro juego (no lo que está a su alrededor). Había 22 hombres de pantalón corto. Multimillonarios mediocres en su oficio. Había uno distinto. Una docena de toques. Puro caviar. Lo que hace al fútbol algo especial. Como a otros (no muchos) les ha pasado, pronto nadie se acordará de él. Valerón.
Entre mis conocimientos inútiles está la última alineación de Deportivo en Primera División en los años setenta. Mi homenaje a otros olvidados: Joanet, Belló, Luis, Cholo, Sertucha, Domínguez, Cortés, Loureda, Beci, Cervera y Juanito (Martínez).

lunes, 2 de marzo de 2009

El que se cree distinto y especial no es más que un paleto

Los partidos políticos no son un fin en si mismos, ni siquiera el Estado es un fin en si mismo. Son instrumentos para favorecer la libertad y el progreso del ser humano. Y al ser humano concreto, con nombres y apellidos. Su omnipotencia es la esclavitud del individuo. Y pueden ser usados por las castas dirigentes para lucrarse de los bienes públicos. Por eso es necesaria su legitimidad de origen, pero también de ejercicio. Por eso es imprescindible que el poder tenga límites.
Veo como estos días comienzan a florecer las mimosas y otros árboles de flores blancas, veo a los pájaros más activos, al mirlo más escandaloso, a los días más largos, a los brotes de las plantas aparecer.
Espero que lo que pasó ayer en Galicia y País Vasco sea bueno para las personas que allí viven, en cuanto que sea aviso a navegantes, freno a los que pretenden uniformizar a base de excluir, portazo en las narices a los que imponen el respeto a lo propio a través del odio a lo externo. Incluso deslegitimación de los que se sienten con la categoría moral suficiente como para decidir qué es lo propio y qué es lo ajeno. De llamarle a los verdaderos paletos: "¡paletos!" Y a todos los del gremio decirles: "¡ide a traballar!"
Parece que la primavera se va abriendo paso entre las plantas de mis cuatro tiestos.
Habrá que estar vigilantes por si Bakunin tenía razón en aquello que dijo de que el poder corrompe. Habrá que conseguir la limitación de los mandatos en el tiempo y en el ámbito.
Veo las flores de las mimosas y la primavera, igual que las veía de niño en Galicia. Ahora en medio de Madrid.
La sociedad que no respete su cultura y su raíz abriéndose a las cosas buenas del mundo, no le queda más futuro que su degeneración, fruto de la endogamia.
Espero poder ver como llegan a término, al final, las zinnias, los tomates, los pimientos de Padrón, las margaritas. Y que mis hijos las vean. Aquí en Madrid. Y en Galicia.
Y cuando sean adultos, allí donde estén.

miércoles, 4 de febrero de 2009

Manifestación en Santiago de Compostela:“Galicia es bilingüe. Quiero libertad para elegir”

¡¡Manifestación!!
Santiago, domingo 8 de febrero 12:00 salida desde la Alameda Santiago, domingo 8 de febreiro 12:00 saída desde a Alameda


La asociación Galicia Bilingüe contactará con los principales partidos políticos que concurren a las próximas elecciones autonómicas para solicitarles el apoyo expreso a la manifestación que se celebrará el próximo 8 de febrero en Santiago de Compostela en defensa de la libertad de elección lingüística. De hecho, el principal objetivo de la marcha radica en conseguir que esas organizaciones incluyan en sus programas las demandas de la asociación, centradas en el rechazo a las imposiciones lingüísticas de la Administración y en la defensa de la libertad de uso de las lenguas oficiales y la de elección por parte de los padres del idioma en que sus hijos deben recibir la enseñanza en los centros educativos.


Eu non quero outra imposición máis, quero a riqueza de varias linguas e non a exclusión de unha delas, quero que os meus fillos teñan as máis das ferramentas culturais posibles, non quero facer política sectaria co meu querido idioma galego.

jueves, 29 de enero de 2009

Partidos nacionalistas: perfiles comunes, la ley del embudo y la postura de egipcio

Se sienten los únicos que verdaderamente representan al pueblo, los demás son los opresores



Se sienten los liberadores de una realidad variopinta y oprimida, que quieren uniformar, perdón, uniformizar (este video es buenísimo)


Para llevarnos a una opresión mejor, sabiendo que se puede transigir siempre en aras a conseguir la dictadura de la nomenclatura nacionalista (incluyendo dinero y poder)


Ante LAS PERRAS... todas las puertas se abren

Y siempre con la postura del egipcio (de perfil)








YO SOY GALLEGO COMO EL QUE MÁS (O COMO EL QUE MENOS), PERO NO SOY ANXO QUINTANA, NI QUIERO SERLO, NI SIQUIERA "TEÑO DÍAS". (NI SOY DEL PP).
Free counter and web stats