sábado, 19 de mayo de 2012
¿De vagar, preguiza, a modiño ou a eito?
lunes, 23 de abril de 2012
Héroes: Javier López, Rodrigo Maseda, Antonio Villamor
Ayer escuché decir en una televisión a un presunto periodista al ver a unos futbolistas que volvían de ganar un partido: "¡Ahí vienen nuestros héroes!"
Los míos son estos
Hechos que sucedieron en un lugar concreto, tan cercano para mi, adonde me traslado frecuentemente con mis recuerdos y pensamientos cuando no puedo estar físicamente allí.
jueves, 14 de abril de 2011
miércoles, 19 de enero de 2011
Chove en Santiago
miércoles, 10 de noviembre de 2010
De percebes, temporales del mar y Motos
Y como Cunqueiro también escribió del mar y como puede venir a cuento transcribo trozos de otros artículos sobre ese tema:
"Unos queridos amigos me han llevado a ver el mar, que saben que a mí me gusta en otoño, cuando son los temporales del Oeste y cubren el océano grandes nubes oscuras. (...) Ahora en noviembre, es el mar del regreso. El griego sabía que, cuando las Pléyades salen vespertinas, es la ocasión de amarrar. (...)
En la línea de la marea están los percebes, en piñas, con sus cascos, guerreros de un ejército submarino, dispuestos a avanzar sobre la costa. (...)
Aquí, en San Simón, fue fingida la tempestad más hermosa de la lírica medieval. Un juglar, del que solo sabemos que se llamaba Mendiño, imaginó a su amiga esperándolo junto a la ermita de San Simón. El juglar no llegaba, y se levantaba horrible tempestad. Una tempestad imposible allí, en el fondo de saco de la ría y en aquellas aguas bajas. Pero la tempestad se levantó, y la hermosa, aterrorizada con el viento y las olas, se quejaba de unos versos incomparables, que los traduzco:
Me cercaron las olas grandes del mar,
y no tengo barquero ni sé remar,
esperando a mi amigo.
Me cercaron las olas del mar mayor,
y no tengo barquero ni remador,
esperando a mi amigo.
Y, ya en su desesperación, se dice que morirá fermosa en las olas del mar, esperando a su amigo..."
Y en otro artículo:
"Digo que estábamos tranquilos aquí en esta esquina de Europa, en buenas relaciones con el océano y, eso sí, pagando anuales tributos de humanos a la que Yeats llamó en un famoso verso "la asesina inocencia del mar". Nuestro don Ramón Otero Pedrayo ha dedicado páginas admirables a describir la que él llamaba "la sinfonía atlántica", ese misterioso orden vital en el que se suman la ola marina, el granito y ciertos apetitos del alma gallega, que quizá en gran parte se resuman en la palabra saudade. Ese gigantesco animal que llaman el océano respira dos veces al día, y el gallego desde su roca lo contempla, viendo, como en Swindurne, los pies del viento brillar a lo largo del mar."
Todas estas cosas en una recopilación de artículos editada en Tusquets y titulada "Fábulas y leyendas de la mar".
sábado, 23 de octubre de 2010
Muchos Amancios en La Coruña
Hoxe na radio escoitei unha breve reseña do xa famoso Amancio Ortega, o empresario creador de Zara. Dicía que a primeira tenda abríuna na rua de Juan Flórez na Coruña, no ano 1975. E, lonxe no tempo e na posibilidade de voltar, o meu maxín foise a parar naquela cidade e naqueles anos da miña adolescencia leda. Daquela eu so sabía de outro Amancio. Por entón non precisaba o apelido para ser identificado. Pero eu non lle tiña moita lei porque pensaba que desertara do Deportivo para ir ó Madrid. E tamén porque ainda non me tiña convertido ao verdadeiro fútbol e defendía o fútbol de forza. Agora xa non é así, como non son tantas cousas.
Agora valoro o fútbol técnico o fútbol artístico, e por tanto, Amancio Amaro Varela é un dos persoaxes importantes da miña memoria. Naqueles intres eses asuntos eran para min moi importantes: o fútbol era o meu único asunto. Soñaba con chegar a ser futbolista. Téñolle que dar as gracias ao meu compañeiro Rolando que me chamou para xogar no Victoria xuvenil. Dous anos de ilusión e felicidade, o meu fútbol non daba para máis. Ficou nos descampados da Sagrada Familia. Gracias Rolando. O Victoria foi o primeiro equipo de Amancio, despois fichou polo Deportivo e logo polo Madrid. Un día saindo co meu irmán do Parque de santa Margarita, cruzamos con un home e de entre os dous rapaces elixiu acariciar o pelo do pequeno, meu irmán. Coma se fose unha imposición de mans Amancio era o home fugaz que seguramente viña de pasear polo parque da sua nenez, e ese rapaz logo foi un "zurdo cerrado" que con dazaseis anos xogaba na liga nacional de xuveniles co Deportivo e non chegou a mais posiblemente porque non quixo. Marchou a estudar a Madrid para facer avións. Recordábame ao xeito de xogo de Fran. Coido que Fran formaría parte do triunvirato de mellores xogadores coruñeses da historia.
Co permiso de Chacho (o máximo goleador na selección española nun só partido, de quen falaban exquisiteces "¡Ay Chachiño si tú quisieras!), Juan Acuña e Paco Buyo. Non está mal esta canteira. A Amancio gostáballe xogar ao fútbol e logo de retirado ainda o demostraba na praia de Bastiagueiro coma un mais entre os bañistas. Vino eu tirar un penalty antes de que se aprestase alguén de porteiro. Xenio e figura e pillería. Este servidor xogou no mesmo equipo que Amancio de rapaz e o meu fillo é o neto do entrenador que Amancio tivo xa famoso e profesional no Madrid. "El mundo es un pañuelo". Mentras me documentaba para escribir isto encontro que os campos de terra de Meicende nos que eu iba a xogar co Victoria, agora son de herba artificial e levan os nomes precisamente de Luis Suárez e Amancio Amaro. sábado, 25 de julio de 2009
Festa en Santiago
Quería recordar a festa de Santiago. Quixera que esta festa lle dixese algo ós meus fillos.
Hoy es el día de Santiago. Fiesta de mi "pueblo" (los vecinos de las aldeas decían que iban al "pueblo" cuando tenían que visitar Compostela, ciudad universal). Hoy es el veinticinco del mes de Santiago, también así se llama a Julio. Hoy celebran su santo: mi hijo, mi hermano, mi tío. Y recuerdo a mi padre, mi abuelo, y a más que tenían ese nombre.
Fiesta sin medida. Cohetes, gigantes y cabezudos, el Coco y la Coca, rosquillas, vino, comida y baile. Visita a la Catedral. Y ahora muchas cosas más modernas. Aunque a algunos no les guste, estas fiestas reflejan la cultura de un pueblo. Algunos quieren cambiar siglos de cultura. Odian de donde vienen. Yo, por mi parte, intento hablar a mis hijos de algunas historias, de algunas costumbres. No sé si hago bien. No sé con qué éxito (de pequeño le regalé a mi hijo una camiseta blanquiazul de Fran -quien no sepa quien es, que no siga leyendo- pero él hoy prefiere una blanca con el nombre de un tal Kaká en la espalda, aunque le pico diciéndole que cómo se atreve a ir por la calle con caca). Esto no quiere decir que no se sea crítico con nuestra historia. No todo lo de nuestra historia es bueno. Estoy leyendo una novela en la que sale la Inquisición. Ni contextualizado para esa época, fue algo bueno, fue muy malo, sin paliativos.
Una placa frente al sepulcro de Santiago dice lo siguiente:
"Yo, obispo de Roma y pastor de la Iglesia universal, desde Santiago te lanzo, vieja Europa un grito lleno de amor: vuelve a encontrarte. Sé tú misma". El Papa en su peregrinación a Compostela. 9 de noviembre de 1982.Porque la alternativa que algunos quieren proponer es la nada, la tierra quemada: el individualismo hedonista y relativista. Ya pasó en Babel.
domingo, 17 de mayo de 2009
Hoxe é o Día das Letras Galegas
http://video.google.es/videoplay?docid=-6505872537261051866&hl=es
En la lista de premiados todos escriben en gallego. Pero en Galicia también tenemos escritores que aunque lo hacen en castellano, su tema, su forma y su fondo es totalmente gallego. Por ejemplo: Wenceslao Fernández Flórez, Gonzalo Torrente Ballester, por no decir Cela.
Dejo un enlace con una entrevista a Torrente y otra a Cunqueiro en un programa antológico de los años setenta en TVE, "A fondo". En él se ve lo que digo del carácter gallego de los escritores gallegos que escriben en español.
domingo, 19 de abril de 2009
La patria del hombre es su infancia.
miércoles, 15 de abril de 2009
Pero de ésto no se enterará nadie por los medios de comunicación y sí de que aparecen cacas de lince en una carretera
lunes, 23 de marzo de 2009
Santiago es real, aunque algunos lo duden
lunes, 9 de marzo de 2009
¿Qué bonito es el fútbol! No sus mercaderes
Hasta que tuve 20 años mi casi único universo era el fútbol. Era mi vida y mi ilusión. Jugaba cuando podía, a cualquier hora, de cualquier manera. Veía cualquier partido, de niños en descampados, porque ir a Riazor, cuando se podía, solo se podía cada quince días. Ahora no puedo oir ni ver los programas deportivos. Me dan vergüenza ajena. Lo han convertido en puro cotilleo, ahora sí, en opio del pueblo. Y también expropiado por el dios DINERO que todo lo ensucia.
El domingo pasado vi un partido completo. Hacía tiempo que no lo veía. A pesar de todo me sigue gustando lo que es el puro juego (no lo que está a su alrededor). Había 22 hombres de pantalón corto. Multimillonarios mediocres en su oficio. Había uno distinto. Una docena de toques. Puro caviar. Lo que hace al fútbol algo especial. Como a otros (no muchos) les ha pasado, pronto nadie se acordará de él. Valerón.
Entre mis conocimientos inútiles está la última alineación de Deportivo en Primera División en los años setenta. Mi homenaje a otros olvidados: Joanet, Belló, Luis, Cholo, Sertucha, Domínguez, Cortés, Loureda, Beci, Cervera y Juanito (Martínez).
lunes, 2 de marzo de 2009
El que se cree distinto y especial no es más que un paleto
miércoles, 4 de febrero de 2009
Manifestación en Santiago de Compostela:“Galicia es bilingüe. Quiero libertad para elegir”
Santiago, domingo 8 de febrero 12:00 salida desde la Alameda Santiago, domingo 8 de febreiro 12:00 saída desde a Alameda
jueves, 29 de enero de 2009
Partidos nacionalistas: perfiles comunes, la ley del embudo y la postura de egipcio
Se sienten los liberadores de una realidad variopinta y oprimida, que quieren uniformar, perdón, uniformizar (este video es buenísimo)
Para llevarnos a una opresión mejor, sabiendo que se puede transigir siempre en aras a conseguir la dictadura de la nomenclatura nacionalista (incluyendo dinero y poder)
Ante LAS PERRAS... todas las puertas se abren
Y siempre con la postura del egipcio (de perfil)

YO SOY GALLEGO COMO EL QUE MÁS (O COMO EL QUE MENOS), PERO NO SOY ANXO QUINTANA, NI QUIERO SERLO, NI SIQUIERA "TEÑO DÍAS". (NI SOY DEL PP).



