jueves, 14 de abril de 2011

A Illa de Arousa dende o chan

boia na praia
















nasa rompida
















madeira deitada















esponxas na man





















vieira na area




















osos de chocos





















frol de toxo





















naufraxio
















leituga mariña
















caramuxas tomando baños ou ondiñas que veñen e van
















sol dándolle bicos ao mar















¡Hasta sempre, chan do meu lar!

jueves, 24 de marzo de 2011

Murió un perro de niños


Me cuenta mi hermano que murió su perro. Se llamaba Puskas, como el gordito jugador del Madrid (aún, uno de los mejores futbolistas de la historia). Se lo he tenido que contar a mis hijos, porque durante todas sus vacaciones han jugado con él. Mi pequeña de 9 años bajó la cabeza y se le saltaron las lágrimas.
Les hablé dos cosas.
Les dije que en mi niñez había un señor que se llamaba Félix Rodríguez de la Fuente que hacía documentales sobre la vida de los animales y que una vez comentó que él no se imaginaba el Cielo sin sus animalitos.
También les dije que los perros que se conocen cuando niño, serán los perros que se llevarán en el corazón toda la vida, porque aunque realmente solo duren una docena de años, uno los lleva consigo como si casi siempre hubieran estado aquí. Es verdad que solo me acuerdo de aquellos de mi infancia y adolescencia: Cholo, Tutú, Coco...
A pesar de que no todos los perros me gustan, Puskas era mi perro ideal, estaba cerca pero respetaba tu espacio, era cariñoso con los niños y aunque involuntariamente lo pisaran no mordía, hacía honor a su nombre y jugaba a su manera al fútbol: presentaba la pelota para que tú la patearas y él la iba a buscar a la carrera, ladraba también (no era perro de lazitos) porque defendía su territorio ante extraños. La educación es la base de la convivencia y él estaba muy bien educado. Aceptaba las caricias y se acostaba cerca, sobre todo ya de mayor. Aceptaba el cariño cuando se le daba y no lo demandaba de forma agobiante cuando no se le daba o se le dejaba solo. Dos ojillos de distinto color se podían intuir entre sus largas lanas.
Como cuando fui pequeño no nos era muy fácil conseguir muchos balones de cuero, me extrañaba que mi cuñada sin rechistar siempre le comprara uno para que pudiese jugar, porque los pinchaba frecuentemente al agarrarlos con sus dientes. Ahora sé porqué era tan bueno: porque también recibía bondad.

martes, 15 de marzo de 2011

Pidamos la intercesión de San Francisco Javier sobre Japón

Francisco de Jasu y Xavier (nacido en el castillo de Xavier, en España, en 1506), correspondiendo a las esperanzas de sus padres, se graduó en la famosa universidad de París. El día de la Asunción de 1534, en la cripta de la iglesia de Montmartre, Francisco Javier, Ignacio de Loyola y otros cinco compañeros se consagraron a Dios haciendo voto de absoluta pobreza, y resolvieron ir a Tierra Santa para comenzar desde allí su obra misionera, poniéndose a la total dependencia del Papa. Ordenados sacerdotes en Venecia y abandonada la perspectiva de la Tierra Santa, emprendieron camino hacia Roma, en donde Francisco colaboró con Ignacio en la redacción de las Constituciones de la Compañía de Jesús. Sin embargo, fue a los 35 años de edad cuando comenzó su gran aventura misionera. Por invitación del rey de Portugal, fue escogido como misionero y delegado pontificio para las colonias portuguesas en las Indias Orientales. Goa fue el centro de su intensísima actividad misionera, que se irradió por un área tan vasta que hoy sería excepcional aun con los actuales medios de comunicación social: en diez años recorrió India, Malasia, las Molucas y las islas en estado todavía salvaje. “Si no encuentro una barca, iré nadando” decía Francisco, y luego comentaba: “Si en esas islas hubiera minas de oro, los cristianos se precipitarían allá. Pero no hay sino almas para salvar”. Después de cuatro años de actividad misionera en estas islas, separado del mundo civilizado, se embarcó en una rústica barca hacia el Japón, en donde, entre dificultades inmensas, formó el primer centro de cristianos. Su celo no conocía descansos: desde Japón ya miraba hacia China. Se embarcó nuevamente, llegó a Singapur y estuvo a 150 kilómetros de Cantón, el gran puerto chino. En la isla de Shangchuan, en espera de una embarcación que lo llevara a China, cayó gravemente enfermo. Murió a orillas del mar el 3 de diciembre de 1552, a los 46 años de edad. Fue canonizado el 12 de marzo de 1622 junto con Ignacio de Loyola, Felipe Neri,Teresa de Jesús y el santo de Madrid, Isidro. ¡Buen grupo formado por cuarteto español y solista italiano! Es patrono de las misiones en Oriente y comparte el patronato universal de las misiones católicas con Teresa de Lisieux. Recogido de: http://es.catholic.net/santoral/articulo.php?id=420


NOVENA DE LA GRACIA Por la señal, etc. Señor mío Jesucristo... ORACIÓN Amabilísimo y amantísimo Santo, adoro con Vos, humildemente, a la Divina Majestad y le doy gracias por los singulares dones de gracia que os concedió en vida y por la gloria de que ya gozáis. Suplicoos, con todo el afecto de mi alma, me consigáis por vuestra poderosa intercesión, la gracia importantísima de vivir y morir santamente. Os pido también me alcancéis... (aquí se hace la petición espiritual o temporal) Y si lo que pido, no conviene a mayor gloria de Dios, y bien de mi alma, quiero alcanzar lo que para eso fuere más conveniente. Amén. (Un Padrenuestro, Avemaría y Gloria). Oración que compuso y decía el Santo Eterno Dios, Creador, de todas los cosas, acordaos que Vos creásteis las almas de los infieles, haciéndolos a vuestra imagen y semejanza. Acordaos, Padre Celestial, de vuestro Hijo Jesucristo que, derramando tan liberalmente su sangre padeció por ellas. No permitáis que sea vuestro Hijo por más tiempo menospreciado de los infieles, antes aplacado con los ruegos y oraciones de vuestros escogidos los Santos y de la Iglesia, Esposa benditísima de vuestro mismo Hijo; acordaos de vuestra misericordia y, olvidando su idolatría e infidelidad, haced que ellos conozcan también al que enviásteis Jesucristo, Hijo vuestro, que es salud, vida y resurrección nuestra, por el cual somos libres y nos salvamos, a quien sea dada la gloria por infinitos siglos de los siglos. Amén. ORACIÓN Oh, Dios, que quisiste agregar a tu Iglesia las naciones de los Indias por la predicación y por los milagros de San Francisco Javier. Concédenos que, pues veneramos la gloria de sus insignes merecimientos, imitemos también los ejemplos de sus heroicas virtudes: Por Nuestro Señor Jesucristo, que vive y reina contigo en los siglos de los siglos. Amén.

lunes, 7 de marzo de 2011

Hoy sigue habiendo mártires

No dudo de que en otras religiones los hay, pero me hago eco de la muerte de un ministro pakistaní cristiano, por defender la Cruz de Cristo hasta sus últimas consecuencias.
Descansa en la Paz de Dios. ¡Que sea signo de contradicción y semilla de la paz verdadera!
Enlazo con una de las difusoras de la noticia:

http://es.mg40.mail.yahoo.com/dc/launch?.rand=e5o3l2sfjmrnqtp

miércoles, 19 de enero de 2011

Chove en Santiago



¿Cómo atreverse a escribir da vila da que o fixeron Valle Inclán, Cela, Cunqueiro, Torrente...? Máis ainda, algúns non só como escritores ou vates, senón como veciños dela. Pois, por deixar pinceladas ou brochazos máis atinadamente diría, de pequenas vivencias propias. Eu que me criéi a cabalo de Castroforte del Baralla e Villasanta de la Estrella (Saga-Fuga de JB), nunca participéi dos piques e regueifas entre cascarilleiros e picheleiros (nin siquera da discusión entre alcumes: picholeiros/ picheleiros) ou a humorística referencia aos merdentos (ainda que non viñera ao caso, e non lembraréi aquí quen son). Decantándome somentes nunha excepción: O Deportivo e a sua sede, Riazor. Lateral de Marcador co meu pai, logo, Especial Niños e a cátedra en General, preto da Torre de Maratón. Nacemento e tal vez derradeiro refuxio que me queda, ainda que sexa nos arrabales dende unha aldea da Mahía. Que non é Firmistáns (non quero ficar "caladiño" coma os de alí), que non é Balcaide, Picaraña, Ortoño, Eirapedriña, Bertamiráns, Paramuiño, Bentín, Fraíz, Reibó, Pardiñas, Santomil, Framil ou Costoia. Pero ese sería outro cantar, ainda que posiblemente sexa o "aleph" meu. Santiago é onde os meus pais quixeron que nacese eu e os meus irmáns. Piséino no Ensanche, correndo neniño cando chamaban por min os Abuelos pretiño da Praza Roxa, cando era roxa. De vacacións no vran, ruas valeiras, Fonseca triste e soia. Tras o capirote procesional nunha Semana Santa. Escapadas inocentes ao bar da maquia na que se podían facer partidas, que soaban coma estalos. Vista fugaz de Pito Bebendo e as Marías (duas). O chamado "Rascacielos" lugar de parada ocasional, con aquela pizarra. Pero en tempo de estudio, en Marineda, no barrio da "Sagrada...", famoso por cousas de sucesos. Logo collinlle un anaco de manía a Santiago, cando tocóu ir co Tío Moncho ou logo co Pai ao Hospital, naquel tempo case que único onde se operaba na provincia. E á bomba de cobalto. Pasado o tempo, volvín a sentir agarimo por o "pueblo" meu. Recorro as ruas soio. Agora, tento de pasear por él aos meus fillos, xa extranxeiros, e esquivos ao seu meigallo. Non pretendo entrar a cabalo na Catedral, soio entrar e falar alí cos meus. E con Deus. Non son Churruchao pero teño outros devanceiros.

Como os meus bisabuelos, abuelos e pais, piso a Rua Nova, ou a Rua do Vilar, mentras chove, coma sempre. De noite. Miro de reollo ao Casino, por ver se cando esté a escuras podo intuir ao meu padriño Pepe, o Médico do sombreiro. Chove e penso nos meus fillos, lonxe han.

viernes, 14 de enero de 2011

Soria mía, después de 50 años

¡Por fin volví a Soria! Con mis hijos, sin mis papás. Hace 50 años yo estaba allí, durante mis tres primeros años, cuando mis padres comenzaban a formar su familia. En fotos en blanco y negro quedó reflejado. Poco tiempo, como poco estuvo Machado, pero de profundo calado. Hice vivos, reales, personales, los versos de Machado, me imagino que como tantas otras personas. Los hice míos. Y sentí la emoción de recorrer sus calles y lugares con nombres familiares para mi porque me lo contaron mis padres (El Collado, el Mirón, Valonsadero, San Polo y San Saturio), vi la misma Delegación de Hacienda de la foto de mi álbum familiar en la que trabajó mi padre, localicé la humilde casa donde vivimos en la calle Real. Era algo que me debía a mi mismo y a mis padres, que siempre hablaron de Soria con cariño. Sé que no es bueno para mi llamar a la "saudade" pero no puedo evitarlo. Me siento soriano también y tenía ganas de decirles: "yo recorrí vuestras calles cuando empezaba mi vida", aunque las personas que me conocieron allí ya no pudieran oírme. A mis hijos, mis tesoros, les quise contar. No sé si les quedaría algo. Pero las experiencias profundas son intransferibles. El paso irreversible de tiempo, los caminos posteriores, los afanes de mis queridos padres. Y su ausencia. Hoy que las ausencias se me hacen inmensas.
He vuelto a ver los álamos dorados,
álamos del camino en la ribera
del Duero, entre San Polo y San Saturio,

tras las murallas viejas
de Soria—barbacana
hacia Aragón, en castellana tierra—.
Estos chopos del río, que acompañan
con el sonido de sus hojas secas
el son del agua cuando el viento sopla,
tienen en sus cortezas
grabadas iniciales que son nombres
de enamorados, cifras que son fechas.
¡Álamos del amor, que ayer tuvisteis
de ruiseñores vuestras ramas llenas;

álamos que seréis mañana liras
del viento perfumado en primavera;
álamos del amor cerca del agua
que corre y pasa y sueña,

álamos de las márgenes del Duero,

conmigo vais, mi corazòn os lleva!

¡Oh!, sí, conmigo vais, campos de Soria,
tardes tranquilas, montes de violeta,
alamedas del río, verde sueño
del suelo gris y de la parda tierra,
agria melancolía
de la ciudad decrépita,
me habéis llegado al alma,
¿o acaso estabais en el fondo de ella?
¡Gentes del alto llano numantino
que a Dios guardáis como cristianas viejas,
que el sol de España os llene
de alegría, de luz y de riqueza!

domingo, 9 de enero de 2011

Esto también está pasando en España

Que lo sepan aquellos amables internautas de otros países que me honran con sus visitas.
Ayer en Madrid, a las 9 de la noche, vi como alrededor de 8 personas se echaban encima de unos contenedores de basura que estaban llenando los empleados de la cadena de alimentación más barata en España. Para poder rescatar restos de alimento me imagino que poco presentables o caducados. No me paré mucho por respeto a ellas, pero su imagen no parecía la de los pobres de los vestidos rotos y mugrientos, la de los vagabundos que duermen en las calles. Días antes un anciano dignamente vestido y aparentemente con Parkinson me abordaba para pedir una limosna. Por cierto, la gente va a pedir ayuda a las iglesias, no a las sedes de los partidos políticos o sindicatos. A las iglesias de la Iglesia Católica, a la que los actuales gobernantes en el poder querrían erradicada de la vida pública. ¿Por qué será?
Hace un tiempo (la vida es pura paradoja) una compañera "Trabajadora Social" criticaba la manera de hacer de CARITAS. Y hete aquí que hoy los servicios sociales tan profesionales que tenemos no impiden que esta organización haya atendido en cosas tan básicas como dar de comer en el año pasado a cientos de miles de personas.
Están los políticos hablando de que hay que hacer sacrificios y de recortes. Pero no dicen ni una palabra de los sacrificios y recortes que están dispuestos ellos a asumir.
Free counter and web stats