Mostrando entradas con la etiqueta la música. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta la música. Mostrar todas las entradas

sábado, 19 de mayo de 2012

¿De vagar, preguiza, a modiño ou a eito?

Festivo é hoxe en Galicia. Día das Letras Galegas, dazasete de maio (eu non estóu de acordo co poeta que dí que é longo). Mellor que encumiar unha batalla ou un pasamento. ¿Será que somos raza de contadores? De contadores de contos, non de cartos. Dende fai pouco levo medio chea a "billetera" de historias boas, por tanto, de vida de xente; xa me decatéi que esa é a verdadeira riqueza. Quero dicir que ás veces non levo cartos pero si un anaco de papel onde vou anotando sucedidos e persoas que demostran a ledicia da vida e a gracia de Deus e as fontes que fai brotar. E dise xeito estóume a convertir en millonario. Serrat profetizou: "¡qué suerte tienes, cochino!". Canto esa canción. E coma que a economía estame a preocupar menos, en todo caso mais, á "economía da Salvación". Nestas viña vindo, cando escoitéi a alguén en Madrid dicir: "la niña está perezosiña". E a miña soberbia púxose a xuzgar á quen tal dixo, creéndome eu galego falante e a outra persoa advenediza. "Como se nota -matinaba eu- que non o mamaches". Maxinaba acrararlle, sen vir a conto: "dise perguiceira". Pero coma sempre cando un xulga, vóltase xuzgado. Fun ó diccionario e tampouco se di "perguiceiro" senón, "preguiceiro". 
Por iso hoxe, Día das Letras Galegas, fronte a os traballos e os días da época, da crise económica, do medo ó futuro incerto, quero suliñar ista palabra que surxíu por azar. E como mostra da preguiza, vou a copiar un anaco de Cunqueiro que canta de vagar en Baiona la Real de Miñor: "... dejemos todo lo que no sea el urbano vagar: la plaza vieja, las viejas calles, ahora en soledad y silencio; (...), en cualquiera de esas blancas casas de porche y dos ventanas de pequeños y cuadrados vidrios, digo qué dulce y humano sería vivir, bajar al muelle y al arenal a tomar el sol, o pasear bajo los porches de la propia calle un día de lluvia, y oír las campanas de la Colegiata, y luego, en una jarrita al alcance de la mano, un poco de vino del país, sentarse cabe la ventana a escribir esas historias que todos llevamos en la memoria, o, quizás, unos versos amorosos y nostálgicos, esos versos con que los poetas, cuando vemos que la juventud se ha ido, pretendemos adormecer el corazón" (de "El pasajero en Galicia" Editorial Tusquets, escrito e vivido en 1952, hoxe imposible). E fiando co valor evocador do viño, di no prólogo da "Cociña galega": "A los gallegos nos gustan nuestros vinos. Quizá porque tienen más ganas de hablar que nosotros mismos, gente lacónica, o porque tienen un sabor fugitivo, y buscándolo, sentado ante su taza, el gallego rememora gentes, tiempos, lugares, amores, despedidas." 
Todo isto anímame a trocarlle o nome a meu blog por algo así como "De vagar". Máis tendo ainda a casa por barrer e as mans que encher, non me parece que deba facelo. Pero xa non me sinto tan cómodo co título actual e vou a rosmar un tempiño se lle cambio por "A eito", que vai máis co meu tono actual. Pero resístome a dar o paso cando ven a memoria o dito de Cervantes no Quijote: "¡Tarde piache!" ¿E será verdade no meu caso?
O meu xefe, que é de Lalín, e a pesares de non ser iso calquera cousa, agora fica ficando en Becerril de la Sierra, foi quen me acordóu a data celebrada, e de paso, berróume por non estar hoxe eu alí. De iste xeito achégome co maxín escribindo estas liñas. Para que non me riña o xefe. 

miércoles, 20 de julio de 2011

Gal Costa. "Minha voz, minha vida"

Andaba eu buscándolle unha resposta a unha mensaxe, con canción incluida, que me mandóu unha compañeira de traballo, comezando a buscar no "youtube" polo que, ainda que moi preto de min, decateime logo que eran cancións mais "novas" no meu recordo musical. Cando de asociación en asociación, e sin pretendelo, cheguei a Gal Costa. Estrato máis profundo. Tanto tempo hai que non a escoitaba. Non hai moito que botei ao lixo as miñas fitas de casette, con parte das miñas músicas preferidas. Por aquelo e coa excusa de que é unha tecnoloxía obsoleta e que ocupa moito espacio na casa, pero sendo a verdadeira razón a de ir ficando espido un mesmo. E naquelas fitas ían tamén unha morea das de Gal Costa.

Penso que a descubrín nunha retransmisión da televisión galega, nos anos 80, cando un tiña oídos atentos. Foi un descubrimento. E logo a búsqueda dos seus discos. No Porto (Portugal) merquéi unha: ¿"Profana"? O seu timbre de voz é tan delicado e cálido que para min é das voces mellores da música contemporánea. E por ela descubrín a música brasileira e a bossa nova, a Vinicius, Jobim, Joao Gilberto... Un universo musical. Impresionante. E coma sempre pasa, as diversas cancións se xuntan e traen a presencia algúns momentos lonxanos. As veces sen relación evidente.

Despois de moito tempo, hoxe volvín a escoitar á grande Gal Costa. Os meus fillos ná conocen. ¿Qué parei a insinarlles? Dame a impresión que tampouco é coñecida do "gran público" a lo menos en España. Cantas cousas están preto de nos e non paramos nelas. Gal Costa tamén e un pequeno anaco da miña vida. E como as artes e a beleza, a transmisión do intanxible, non é doado nin fiel á realidade. Só me queda deixar un exemplo de, para min, esa cantante especialísima.

http://www.youtube.com/watch?v=FjESRvuxOIM




martes, 12 de octubre de 2010

"La muerte no es el final" es una canción religiosa que canta la Resurrección y su autor es Cesáreo Gabaraín

Hoy se ha celebrado el desfile del Día de la Hispanidad. Y también el acto de recuerdo a los caídos por España. Como momento más intenso siempre destaca el canto de los soldados "La muerte no es el final". Me temo que para el gran público es un himno militar bastante emocionante (incluso para aquellos que cantaban aquello de que " a mi la música militar nunca me supo levantar" -¿alguien sabe a lo que me refiero o ya es estribillo muy viejo?-). Resulta que quizá los ideólogos pro-gubernamentales actuales, (que tienen claro atacar todo lo que tenga que ver con cristianismo, pero que también les falta la formación y cultura suficientes como para no columpiarse diciendo que el Papa había regalado una joya o algo así de perlas, creo recordar, a la esposa de Zapatero, ¡cuando era un rosario!) tampoco saben que es la adaptación de un canto religioso cristiano, que recuerda la promesa de Jesús de la resurrección con Él. La letra que cantan en el arreglo militar también menciona a la fe en la resurrección, como dice el mismo título. Si se enteran, quizá lo prohiban cantar a los militares. Estos que pretenden que la retribución de los militares solo es su sueldo (a eso le llamaban antes ser mercenario). La versión tocada por una banda militar bien afinada, su cadencia honda y solemne, y la letra cantada por soldados (y soldadas, que diría Aído) a todo pulmón y en grupo grande, cantada muchas veces por compañeros de los mismos difuntos, ponen los pelos de punta a cualquiera... creo que también porque reafirman la esperanza escatológica definitiva (al diccionario, los de la joya de perlas). Para que vean los bienintencionados que dicen que hay que erradicar todo lo cristiano de la vida pública y no se dan cuenta que hacerlo no supone sacarse una muela, sino extirpar el corazón, o mejor el cortex de nuestra cultura.


Pues bien, resulta que su autor es un cura llamado Cesáreo Gabaraín, ya fallecido. Es también autor de decenas de canciones que se cantan muy frecuentemente en las iglesias de habla española. Me apetece darlo a conocer para quien lea ésto y no lo conociera. Incluso para los no "practicantes" les resultará familiar más de una, por ejemplo, "Pescador de hombres". Canciones que se han podido cantar desafinadamente por cuatro ancianos en una iglesia perdida, pero que pueden sonarle a Dios mejor que una gran sinfonía tocada por la Filarmónica de Berlín, porque es una oración. Ya que Dios no sabe de masas sino de personas concretas, cada una la más importante por inservible que sea para el mundo. "La muerte no es el final" es un himno que se canta en los funerales, en las iglesias, es oración por los difuntos y es consuelo para sus deudos. Oración y consuelo para mucha gente sencilla, no está mal. No sé si la SGAE se habrá preocupado de recaudar sus derechos de autor (pisando sus inspectores las perdidas iglesias de las aldeas más remotas). Eso es parte de lo que pudo entregar a Dios Cesáreo Gabaraín cuando murió con 55 años, no creo que en ese momento le haya importado si la SGAE le había pagado o no. Dejo enlaces referidos a a él y sus canciones:

http://es.wikipedia.org/wiki/Ces%C3%A1reo_Gabar%C3%A1in
http://www.enciclopediacecilia.org/wiki/Ces%C3%A1reo_Gabar%C3%A1in

La letra de la susodicha canción:
Tú nos dijiste que la muerte
no es el final del camino,
que aunque morimos no somos,
carne de un ciego destino.

Tú nos hiciste, tuyos somos,
nuestro destino es vivir,
siendo felices contigo,
sin padecer ni morir.

Cuando la pena nos alcanza
por el hermano perdido,
cuando el adiós dolorido
busca en la fe su esperanza.

En tu palabra confiamos
con la certeza que Tú
ya lo has devuelto a la vida,
ya lo has llevado a la luz.
Ya lo has devuelto a la vida,
ya lo has llevado a la luz

Cuando, Señor, resucitaste,
todos vencimos contigo
nos regalaste la vida,
como en Betania al amigo.

Si caminamos a tu lado,
no va a faltarnos tu amor,
porque muriendo vivimos
vida más clara y mejor.


A mi me gusta. Anima a la esperanza. Y en el trozo que los militares cantan "en tu palabra confiamos", no se refieren a Zapatero, ni a ningún otro hombre salvo a Jesús de Nazaret.

martes, 17 de noviembre de 2009

Los secretos del corazón

Hoy hace 10 años que murió Enrique Urquijo. Mi pequeño homenaje.
Soy de la opinión de su hermano: su personalidad, no la droga, fue la causa profunda de lo que le pasó (también de su sensibilidad).
"Nadie conocía sus verdaderos problemas. Todo el que lo conocía, directa o indirectamente, sabía que no era simplemente un toxicómano, sino que tenía problemas. No le llaméis drogodependiente o toxicómano. Pregunta por ahí, seguro que en diez de cada quince familias, hay algún miembro con problemas depresivos o existenciales, como los tenía Enrique, gente sensible a la que le cuesta más el trabajo de cada día".
Y frente a tanto auto-denominado "artista", dijo:
"Lo único que sé hacer son canciones, buenas o malas, pero a la gente le ayudan a ser feliz y eso es lo único que me importa".
A ver quien puede escuchar esto sin emocionarse
http://www.youtube.com/watch?v=IyAEs6mdDOk
Canciones que hacen remover los secretos del corazon. ¡Nada menos!

domingo, 5 de julio de 2009

Cada persona que te encuentres está peleando alguna clase de batalla

La letra de la gran canción de Antonio Vega "Lucha de gigantes" dice:
...deja de engañar
no quieras ocultar
que has pasado sin tropezar
Yo creo que quiere decir: no quieras ocultar que no has pasado sin tropezar. Al menos, yo me identifico con los que están pasando, tropezando cada poco rato.

CADENASER.com 30-06-2009 El niño que denunció a Michael Jackson por abusos se retracta y dice que mintió Jordan Chandler, se ha retractado: "Michael nunca quiso abusar de mi, mentí por mi padre" Jordan Chandler, el niño que acusó a Michael Jackson de abusos en 1993, ha emitido una carta confesando que mintió porque se lo dijo su padre y que lo siente mucho. Por ello su familia recibió 22 millones de dólares.

Michael Jackson redactó un testamento en 2002, el último conocido de momento, en el que divide su herencia entre su madre, sus tres hijos y algunas organizaciones benéficas.

Michael Jackson es una referencia para la música pop (para el ritmo, para el baile). A unos les gustará más, a otros menos. También fue un ser humano, eso sí, muy opaco y del que por tanto se sabe poco. Posiblemente padecía trastornos mentales graves (Hipocondría, Trastorno Dismórfico corporal...) que amargaron su vida y que el dinero no pudo solucionar. Y, vete tú a saber con qué otras miserias cargó. Todo ésto me recuerda los primeros fotogramas de la película "Ciudadano Kane" en la que alegóricamente se enfocaba la mansión (la vida, la persona) de Kane, protegida por una alambrada y el letrero "NO TRESPASSING". ¿Con qué datos me atrevo continuamente a juzgar a los demás? Es más; si se lleva el juicio de los demás a uno mismo ¿me puedo justificar, puedo salir indemne del mismo? Sí, es verdadera aquella frase que destila un conocimiento profundo del ser humano: "el que esté libre de culpa que tire la primera piedra". Por eso, aunque sea tan difícil, es mejor hacer crítica positiva, ya que si hay que cambiar de opinión, el mal es menor que el que se produce cuando hay que pasar de opinar mal a opinar bien, pues entonces el daño puede ser irreparable.
Quizá la clave es , no juzgar a la persona, juzgar los actos de la persona, el acto concreto.
En una presentación de esas que te mandan, y de la que siento desconocer su autor, una frase sentencia:
"Siempre sé bondadoso, porque cada persona que te encuentres está peleando alguna clase de batalla".


Están todos... casi todos, ¡y qué jóvenes! ¿Consiguió él juntarlos? ¿Eran sus "amigos"? En todo caso, juntos por una buena causa.

Cuanto mejor nos iría si usásemos esas gafas. Aunque ésto no quita para que en gran cantidad de situaciones se pueda ser educado, esté como esté uno...

martes, 12 de mayo de 2009

Buenos tiempos para la lírica

En los malos momentos es más necesaria la lírica. La música y la emoción se conectan directamente. Dentro de una melodía, un solo verso o incluso una palabra suelta se llenan de significado emocional. Se asocian a la memoria y forman parte de la propia vida. Al menos eso me pasa a mi.

Hoy ha fallecido Antonio Vega. Mi homenaje por alguna de sus canciones que pasaron a formar parte de nuestra historia. Seguro que hubiese podido hacer algunas más si no se hubiese cruzado la droga en su vida. Igual pasó con Enrique Urquijo. Los Secretos y Nacha Pop no son ramoncín ni el pequeño wyoming. "La chica de ayer", "Pero a tu lado" y otras muchas me ponen un nudo en el estómago al oírlas. Las recuerdo aquí







Y detrás de todo ésto algo aún más importante: unas personas, unas vidas, que han creado cosas bonitas, unas vidas rotas antes de tiempo.

jueves, 23 de abril de 2009

Cervantes las pasó canutas y tuvo que pluriemplearse para sobrevivir... Y ese señor sí que era un artista

En el día en el que se lee El Quijote, una obra de arte inmensa

¿Por qué se entienden como de “autoridad” los argumentos políticos e ideológicos de determinados actores (que de lo que saben, si lo saben hacer bien, es solamente reproducir teatralmente textos y acciones que han escrito otros), cantantes (que de lo que saben, si lo saben hacer bien, es solamente cantar canciones hechas por otros generalmente), escritores de novelas (que de lo que saben, si lo saben hacer bien, es solamente imaginar una historia y escribirla)? Solo son artesanos que saben de un oficio, y eso, solamente los que lo hagan bien. ¡Y qué grande la palabra "artesano"! De ingeniería sabrá un ingeniero, de pintura un pintor, pero Ramoncín o Bardem, conocidos mundialmente por sus grandes aportaciones al acerbo cultural de la humanidad, no saben más de política o de cualquier otro tema cultural que cualquier otro ciudadano. Sin embargo, en esta cultura solo lo que sale por TV queda validado. Hoy está mal visto el gremialismo, excepto cuando se manifiestan determinados actores o famosetes del entretenimiento, que con absoluta falta de comedimiento se auto-denominan “artistas” que se apropian de la representación de todos los de su profesión, cuando no lo hacen en nombre de “la cultura” y la progresía, y sientan cátedra sobre el bien y el mal y critican a una sociedad que les posibilita su existencia, el desarrollo de su profesión, la libertad de expresión y, al cabo, los nutre económicamente, cuando no los hace millonarios. Por cierto, los grandes artistas, los genios, solían trabajar por encargo y pasar muchas estrecheces para sobrevivir, véase: Cervantes, Bach.
John Ford se definía sencillamente como un señor que hacía películas del Oeste. Y sus manufacturas de presunto cine de entretenimiento son obras maestras, clásicos, tragedias griegas en trajes de vaquero, que tratan sobre los enigmas más importantes de lo humano. Causa estupor cuando un mero intérprete que se dedica a repetir textos hechos por otro, o cualquier director se concede a si mismo el título de artista. Los artistas son aquellos que convierten su artesanía en arte. Son muchos menos de los que dicen serlo y generalmente los que verdaderamente lo son no se suelen autodenominar como tales. Ese título lo concede la Humanidad.
Esto...
No es esto...

Otra consideración es que no hay que confundir el artista y su obra. La obra no justifica la conducta o las opiniones del artista.

Y por último, un detalle de la condición humana (el sentimiento radical del límite): el tipo que fue capaz de escribir El Quijote, escribió también esto, quizá sentido por él:
"Yo que tanto me afano y me desvelo
por parecer que tengo de poeta
la gracia que no quiso darme el cielo"

domingo, 19 de abril de 2009

La patria del hombre es su infancia.

Hoxe atopei anacos da miña pequena vida lembrando unha canción dun cantante dos anos setenta que cantaba desafinando pero que tivo o mérito de chegar a grabar discos en galego que se escoitaban en toda España e tamén en América naqueles tempos (seino polo que din no "youtube" as mensaxes); pero ainda máis, por ter feito algunha canción bonita. Unha delas, o segundo himno de Galicia. Andrés do Barro. A canción que eu buscaba na encontro en internet, é unha pequena canción de amor, moi fermosa no meu parecer: "A mais belida da vila". Entrementes, por coincidencia, puiden ver a Feijoó emocionarse na sua toma de posesión ao agradecer ós seus pais o seu esforzo en épocas máis duras. Meus pais e outras persoas próximas conseguiron darme unha infancia feliz, ainda que non tiñamos nin a décima parte de cousas materiais que agora teñen os nosos fillos. Teño o listón moi alto para cos meus fillos. Loito por mirar para diante, tanto que me costa, pero non quixera esquencer de onde veño. De un cuarto piso sen ascensor pero cómodo, sin calefacción pero sen frío, todo o tempo libre xogando ao fútbol no solar hoxe urbanizado, de un colexio e instituto nacionais, de parroquia de barrio e "escolanía" mala, mala, de pasar as vacaciós entre praia e monte. Pero ninguén máis afortunado ca min. Polos comentarios que leín ás canciós que eu repasaba, non parecía que me pasase isto soio a min. Atribúese a R. Maria Rilke a frase: "a patria do home é a sua infancia". Hoxe que escomenza un novo goberno en Galicia, desexo que sea bo para todos, que non sexa sectario, que obedeza ao senso común. E que os meus fillos e tamén eu o todos nos poidamos atopar no noso futuro o paraíso. Que en parte sexa tamén o reencontro cos que perdemos.



Hoy encontré trocitos de mi pequeña vida rememorando una canción de un cantante de los años setenta que cantaba desafinando, pero que tuvo el mérito de llegar a grabar discos en gallego que se escuchaban en toda España y también en América en aquellos tiempos (lo sé por lo que dicen en "youtube" los mensajes); pero aún más por haber hecho alguna canción bonita. Una de ellas, el segundo himno de Galicia. Se llamaba Andrés do Barro. La canción que yo buscaba no la encuentro en internet, es una pequeña canción de amor, muy hermosa a mi parecer: "La más bonita de la aldea" se titulaba. Mientras, por coincidencia, pude ver a Feijoó emocionarse en su toma de posesión al agradecer a sus padres su esfuerzo en épocas más duras. Mis padres y otras personas próximas consiguieron darme una infancia feliz, aunque no teníamos ni la décima parte de las cosas materiales que ahora tienen nuestros hijos. Tengo el listón muy alto para con mis hijos. Lucho por mirar para delante, tanto que me cuesta, pero no quisiera olvidar de donde vengo. De un cuarto piso sin ascensor pero cómodo, sin calefacción pero sin frío, todo el tiempo libre jugando al fútbol en un solar hoy urbanizado, de un colegio e instituto nacionales, de parroquia de barrio y "escolanía" mala, mala, de pasar las vacaciones entre playa y montaña. Pero nadie más afortunado que yo. Por los comentarios que leí a las canciones que yo repasaba, no pareciera que me hubiese pasado ésto solo a mi. Se le atribuye a R. María Rilke la frase:"la patria del hombre es su infancia". Hoy que empieza un nuevo gobierno en Galicia, deseo que sea bueno para todos, que no sea sectario, que obedezca al sentido común. Y que mis hijos, yo y todos podamos encontrar en nuestro futuro el paraíso. Que en parte sea también el reencuentro con aquellos que perdimos.

domingo, 22 de febrero de 2009

"Gracias a la música"

Vuelvo a reencontrarme con ABBA, aunque nunca dejé de oír sus canciones, pero ahora por la curiosidad de saber cómo les había ido después de tanto tiempo que dejaron de estar juntos y pensando que uno de los chicos ya había muerto (no sé de donde saqué eso)y porque además me pareció verlos fugazmente cantando en una televisión este fin de año, me he puesto a rastrear en youtube. En julio del año pasado se juntaron con motivo de la película "Mamma mia". Y estaban los cuatro. Sin embargo no he conseguido encontrar video de lo de fin de año.
Todo pasa. Ellos poco más de ocho años estuvieron juntos. Y pareciera que fuera más tiempo. Sin embargo queda su música. A mis hijos les gustan también. Aún sin traducir sus canciones infunden alegría y ánimo positivo. La música transmite emociones, sí señor, nos acompaña en nuestro caminar, asociamos canciones a lugares, personas y acontecimientos. La música es una principal espoleta de nuestros sentimientos. Es posible que la música de este grupo sólo se pueda asociar con los años de la juventud, con los días de vino y rosas, con el verano de la vida. Aunque también tienen canciones del adiós.
Grandes triunfadores en esos ocho años. Me he fijado que las chicas tenían muy buena voz. Y que algunas canciones no son sólo comerciales sino también originales (al menos a mí me lo parecen). Pero eso no fue suficiente para mantenerlos unidos. Y por lo que he podido leer en alguna nota biográfica, como todo humano, luego en sus vidas, duros momentos. Los cuatro quisieron encontrar a alguien con quien vivir, después de las separaciones. Parece que no se llevan bien (al menos, las parejas) y hacía mucho tiempo que no se veían.
¿Qué interés tiene saber qué ha sido de ellos, qué ha sido de sus vidas? si lo que queda es su música. En mi caso, es el deseo de un final feliz. Lo que hicieron, la alegría que aportaron a mucha gente en este mundo, debería revertir en ellos (el dinero no da la felicidad). Es el deseo de un reencuentro permanente. Soy más de Parménides que de Heráclito. Algo del hombre, de su sentimiento, de su vida, del río de su vida, tiene que permanecer.
Algo que permanece, después del "choque" inicial y de no verles en tantos años: las chicas siguen fantásticas, y con más de 60.
Dejo una bonita canción en la que le dan a la música las gracias
Free counter and web stats